Start bloggin'

Of ik ambities heb om een blogger te worden? Nee, eigenlijk niet. Maar toch heb ik altijd de behoefte om te schrijven. Over mijn eigen leven, over wat ik vind of niet vind, over fotografie. En niet zozeer omdat ik iets belangrijks heb te vertellen. Maar meer omdat ik het moeilijk vind om mijn mening te onderbouwen en ik het gevoel heb dat ik met schrijven mijn mening kan laten groeien. Omdat er zoveel om mij heen gebeurd waar ik geen grip op heb en ik door schrijven hoop om het overzicht te kunnen bewaren. Of, bewaken. Omdat ik tijdens mijn studie en zelfs al voor de middelbare school veel deed aan bloggen maar dit door de drukte van het studeren helaas moest opgeven. Omdat ik door schrijven vaak kom tot de essentie.

Laatst vroeg een collega fotograaf aan mij wat ik wilde met fotografie. Afgelopen tijd is erg druk geweest. Ik fotografeer veel in opdracht, werk voor een interieurfotograaf en ben mij aan het verdiepen in videografie. Hoe dit er in het dagelijkse leven uitziet als ik terug kijk op de afgelopen tijd: ik ren van de ene naar de andere opdracht, ben te laat, maak onnodige fouten en aan het einde van de dag baal ik van wat ik die dag allemaal niet heb kunnen doen. Daarnaast kijk ik naar studiegenoten en denk: Ik wil doen wat zij doen. Hier baalde ik van, hier heb ik geen vier jaar voor gestudeerd. Ik ben de afgelopen tijd veel aan het nadenken over hoe ik dit kan aanpassen. Waar raak ik van in de stress en hoe kan ik dit verbeteren? Op het kopen van een vaatwasser kopen na voel ik dat ik in de goede richting zit. De laatste aantal weken voel ik mijn minder gestrest, heb ik meer de boel op orde. Maar toch, alles op het laatste moment doen en te laat komen blijft een dingetje. Ik blijf het moeilijk vinden om te focussen op wat belangrijk is en wat bijzaak. En als je een eigen ‚bedrijf’ runt is dat knap lastig. Wat wil ik nou eigenlijk?

Toen ik net klaar was met mijn studie en terug bij mijn ouders ging wonen was ik heel bewust aan het rondkijken wat ik wilde. Ik was weken bezig met het voorbereiden van mijn fotoboek over proefdieren, had een coach gevonden die mij ging helpen de juiste richting op te werken, maakte mijn website beter en fotografeerde geadopteerde straathonden en andere bijzondere dieren. Ik wilde daadwerkelijk gaan worden waar ik vier jaar voor had geleerd, verhalenverteller. En dan wel verhalen van bijzondere dieren.

Lang verhaal kort, ik rolde door mijn opgebouwde netwerk al gauw in de opdrachten. Portretten, reportages, etc etc. Fantastisch! Mensen vonden mijn foto’s mooi, werkten graag met mij samen. Fotograferen en tegelijkertijd je geld verdienen, wat wil een mens nog meer! En nog steeds vind ik het leuk om door middel van mijn fotografie een persoon of een merk te helpen met beeldmateriaal maken. Maar het lukt mij niet om de tijd te nemen om om mij heen te kijken. Ik ben bezig met nu, maar wat wil ik later? En wanneer is later eigenlijk, want ik ben nu al op het punt van later als ik groot ben.

Ik zou heel graag meer willen reizen. Meer van de wereld zien. De meest bijzondere mensen fotograferen. Reportages maken. Wellicht erbij schrijven. Een aantal weken geleden fotografeerde ik het gezin van een journalist uit Zuidlaren. Ook met hem kwam ik in gesprek over wat mijn doelen waren. Dat ik ook wel graag journalist had willen worden. Maar dan niet een journalist die verteld over wat er is gebeurd. Nee. Dan wil ik verhalen vertellen die ik zelf interessant vind. Hoe bereik je dat?
Het is in eerste instantie belangrijk om te kijken waar je naartoe wilt. Om vervolgens in kleine stapjes naar je doel te komen. Misschien is de keuze om weer te beginnen met bloggen onbewust een manier om meer richting journalistiek te gaan.

Ik weet het niet zo goed. Het voelt alsof de keuze zo groot is en ik op het punt sta om iets heel anders te gaan kunnen doen. Hoe en wat, geen idee. Wellicht is op deze manier met je billen bloot gaan op internet een manier om te laten weten wat ik wil. Tips zijn welkom. Overigens, opdrachten ook nog steeds natuurlijk!

 

Iris